Kocam her gece benim göğü... Devamını oku..
Paris’in 6. bölgesindeki, 19. yüzyıldan kalma yüksek tavanlı o eski apartman dairesinde zaman sanki dış dünyadan farklı akardı. Uzun tahta pencerelerin ardından içeri dolan serin gece havası, odadaki tül perdeleri hafifçe havalandırıyor; Seine Nehrinden yükselen sis, ışıkları sönmüş sokak lambalarının etrafında flu bir hare oluşturuyordu. Dışarıda şehrin gürültüsü tamamen çekilmiş, yerini yalnızca parktaki yaprakların hışırtısına ve uzaklardan geçen tek tük araçların uğultusuna bırakmıştı.
Juliette, yatak odasındaki geniş kütüphanenin yanında duran pirinç lambanın ışığını kıstı. Üzerinde ipek, fildişi rengi bir gecelik vardı. Günün yorgunluğunu üzerindeki lavanta kokulu duşun ardından atmaya çalışsa da zihninde hâlâ günün detayları geziniyordu. Ancak bu odanın kapısı kapandığında, dış dünyaya ait her şey o ahşap eşiğin arkasında kalırdı.Saat gece yarısını epey geçtiğinde, dairenin ağır meşe kapısının kilit sesi duyuldu. Tıp fakültesinde öğretim üyesi olan ve saatler süren ameliyatlar ile teorik derslerin ardından eve dönen Henri, adımlarını olabildiğince sessiz atarak odaya girdi. Üzerindeki koyu renk ceketini sandalye arkalığına bıraktı, kravatını gevsetti. Yüzünde günün getirdiği ağır bir zihinsel yorgunluk vardı; fakat gözleri Juliette’i bulduğunda, o yorgun ifadenin yerini derin ve sarsılmaz bir bağlılık aldı. İkisi arasında yıllar içinde örülmüş, kelimelere ihtiyaç duymayan sessiz bir anlaşma vardı.
Saat gece yarısını epey geçtiğinde, dairenin ağır meşe kapısının kilit sesi duyuldu. Tıp fakültesinde öğretim üyesi olan ve saatler süren ameliyatlar ile teorik derslerin ardından eve dönen Henri, adımlarını olabildiğince sessiz atarak odaya girdi. Üzerindeki koyu renk ceketini sandalye arkalığına bıraktı, kravatını gevsetti. Yüzünde günün getirdiği ağır bir zihinsel yorgunluk vardı; fakat gözleri Juliette’i bulduğunda, o yorgun ifadenin yerini derin ve sarsılmaz bir bağlılık aldı. İkisi arasında yıllar içinde örülmüş, kelimelere ihtiyaç duymayan sessiz bir anlaşma vardı.Henri, adımlarını aceleye getirmeden yatağın kenarına oturdu. Juliette ona doğru döndü ve elini yavaşça eşinin omzuna koydu. Henri, avuç içini Juliette’in yanağına dayayarak parmak uçlarıyla onun şakaklarını okşadı. Bu ilk temas, günün tüm stresini bir anda eriten bir anahtar gibiydi. Ardından başını öne eğip dudaklarını Juliette’in boyun girintisine bastırdı; derin bir nefes alarak teninin sıcaklığını ve kokusunu içine çekti.
Elinin tek bir zarif hareketiyle geceliğin askısını omzundan aşağı doğru kaydırdı. İpek kumaşın ten üzerinden süzülüşü, odadaki derin sessizlikte hafif bir fısıltı gibi ses çıkardı. Henri, dudaklarını Juliette’in göğsüne yaklaştırdığında, bu sıradan bir arzu değil; tam anlamıyla bir sığınma, dünyadan kaçış ve yeniden doğuş arayışıydı.Başını onun göğsüne gömdü. Dudaklarının ve dilinin dokunuşu başlangıçta oldukça yumuşak, acelesiz ve ritmikti. Her dokunuşta, zihnindeki tüm karmaşık denklemler, hastane koridorlarının soğukluğu ve günün yorgunluğu silinip gidiyordu.Temas derinleştikçe nefeslerinin temposu da değişmeye başladı. Juliette, ellerini Henri’nin nemli ve dalgalı saçlarının arasına geçirdi, parmaklarını onun kafa derisinde gezdirerek başını kendine daha da yakınlaştırdı.
Henri’nin emişlerindeki tutku, aralarındaki bağın ne kadar canlı ve köklü olduğunu gösteriyordu. Juliette, göğsünden yükselen o tatlı sıcaklığın tüm vücuduna yayıldığını hissetti. Eşinin dudakları arasındaki varlığı, ona hem bir kadın olarak arzulanmanın hem de bir anne şefkatiyle sarmalamanın karmaşık ama büyüleyici hissini veriyordu. Henri’nin düzenli ve derin nefes alıp verişleri, göğsüne çarpan sıcak soluğu, gecenin tek ritmi haline gelmişti.
Dakikalar birbirini kovaladı. Henri, bu tutkulu ritüelin içinde kaybolmuşken, Juliette gözlerini kapatıp başını geriye, yumuşak yastıklara bıraktı. O an ne Paris’in soğuk gecesi, ne yarın onları bekleyen yoğun gündem, ne de odanın dışındaki hayat önem taşıyordu. Henri için burası zihnini susturabildiği tek yer; Juliette içinse eşinin bu katıksız, çocuksu ama bir o kadar da erkeksi bağımlılığını hissettiği en güvenli limandı.Zaman iyice ağırlaştığında ve tutkunun dalgası yerini yavaşça huzurlu bir dinginliğe bıraktığında, Henri başını onun göğsünden kaldırmadı. Doyuma ulaşmış, sığınak bulmuş bir ruhun huzuruyla başını oraya yaslamış halde kaldı. Juliette, parmaklarını hâlâ onun saçlarında gezdirmeye devam ederken, dışarıda Paris sabaha karşı beliren hafif bir sisin altında uyumaya devam ediyordu.
Reklamlar
02 Ekim 2026
Reklamlar
Bunları da İzleyebilirsiniz
Herkes Ondan Umudu Kesti: 
Karşı Komşumun Söylediği 
Ay bir de Türk ortalamasını baz almış iğrenç!