Kocam her gece beni ters ili... Devamını oku..

Murat ve Elif, on iki yıllık evliliklerinde pek çok zorluğu birlikte aşmış bir çiftti. Dışarıdan bakıldığında mutlu ve uyumlu görünüyorlardı. Ancak son zamanlarda Murat’ın içinde büyüyen bir huzursuzluk vardı. Elif, sağlıklı yaşam konusunda oldukça titizdi. İnternette gördüğü her yeni öneriyi araştırıyor, faydalı olduğuna inandığı şeyleri hayatlarına uygulamaya çalışıyordu. Bir süre önce doğal bitkilerden hazırladığı özel bir karışımı keşfetmişti. Bu karışımın bağışıklığı güçlendirdiğini, enerji verdiğini ve insanı daha zinde hissettirdiğini düşünüyordu. Murat ve Elif, on iki yıllık evliliklerinde pek çok zorluğu birlikte aşmış bir çiftti. Dışarıdan bakıldığında mutlu ve uyumlu görünüyorlardı. Ancak son zamanlarda Murat’ın içinde büyüyen bir huzursuzluk vardı. Elif, sağlıklı yaşam konusunda oldukça titizdi. İnternette gördüğü her yeni öneriyi araştırıyor, faydalı olduğuna inandığı şeyleri hayatlarına uygulamaya çalışıyordu

. Bir süre önce doğal bitkilerden hazırladığı özel bir karışımı keşfetmişti. Bu karışımın bağışıklığı güçlendirdiğini, enerji verdiğini ve insanı daha zinde hissettirdiğini düşünüyordu.Başlangıçta Murat buna pek itiraz etmedi. Her akşam yatmadan önce Elif’in hazırladığı içeceği içiyordu. Eşi iyi niyetliydi ve onun sağlığını düşündüğünü biliyordu. Fakat günler haftalara, haftalar aylara dönüştükçe bu durum Murat’ı rahatsız etmeye başladı. Bir akşam işten yorgun döndüğünde Elif yine elinde büyük bir bardakla karşısına çıktı. “Haydi, bunu içmeden uyumak yok,” dedi gülümseyerek Murat bardağa baktı. İçindeki koyu renkli karışımın tadını hiç sevmiyordu. Üstelik gerçekten işe yarayıp yaramadığından da emin değildi. “Elif,” dedi sakin bir sesle, “sence bunu her gün içmek zorunda mıyım?” Elif şaşırdı. “Neden? Sana iyi geliyor. Daha enerjik görünüyorsun.” Murat başını salladı. “Belki öyledir ama ben artık kararlarıma biraz da kendim yön vermek istiyorum

Belki öyledir ama ben artık kararlarıma biraz da kendim yön vermek istiyorum.” Bu sözler Elif’i düşündürdü. Çünkü o güne kadar yaptığı şeylerin sevgi göstergesi olduğunu sanıyordu. Murat’ın ise kendisini baskı altında hissettiğini hiç fark etmemişti. Aralarında uzun bir konuşma başladı. Murat, son aylarda bazı alışkanlıkların zorunluluk haline geldiğini düşündüğünü anlattı. Her gece aynı içeceği içmek, her sabah belirli bir programı takip etmek, sürekli yeni kurallara uymak onu yoruyordu. Elif sessizce dinledi.

Üsteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz.

Ben sadece senin iyi olmanı istedim,” dedi sonunda. “Biliyorum,” diye cevap verdi Murat. “Ama bazen iyi niyetle yapılan şeyler bile karşı tarafın fikri sorulmadığında yük gibi gelebiliyor.” O gece ilk kez birbirlerini gerçekten dinlediler. Elif, sevginin sadece bir şeyler yapmak değil, karşı tarafın isteklerini anlamak olduğunu fark etti. Murat da eşinin tüm çabasının sevgiden kaynaklandığını gördü. Ertesi gün mutfakta yeni bir düzen kurdular. Artık ne Murat istemediği bir şeyi içecekti ne de Elif fikirlerini dayatacaktı. Kararlar birlikte alınacak, her iki tarafın da düşünceleri önemsenecikti. Aylar sonra Murat o akşamı gülümseyerek hatırladı. Çünkü sorun aslında içecek değildi. Sorun, konuşulmayan duygulardı. İsyan ettiği şey bir bardak karışım değil, kendisini ifade edememesiydi. Ve bazen bir evliliği güçlendiren şey büyük fedakârlıklar değil, doğru zamanda kurulan samimi bir cümleydi. “Beni de dinler misin?” cümlesi gibiÜsteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz.

Kocam vefat ettikten sonra kayınpederim bana ait olan evi elimizden almaya kalktı ama ondan öyle bir intikam alacaktım ki..Ertesi gün kayınpederim o cümlemden sonra uzun süre yüzüme baktı. Yanındaki avukat ise dosyaya uzanmak istedi ama elimi üzerine koyarak onu durdurdum. “Önce siz okuyun,” dedim kayınpederime. Elleri titreyerek belgeleri aldı. İlk sayfayı çevirdiğinde yüzündeki öfke kayboldu, ikinci sayfada ise gözlerini kaçırmaya başladı. Ben hiçbir şey söylemeden onu izliyordum. Çünkü artık yıllardır ailemizin içinde saklanan gerçeklerin ortaya çıkacağına emindim.

Belgelerde, kocamın ölümünden yaklaşık iki ay önce yaptığı araştırmalar vardı. Babasının yıllar önce aile şirketinden büyük miktarda para çektiğini ve bu paranın bir kısmını gizlice kendi üzerine geçirdiğini öğrenmişti. Daha da önemlisi, kayınpederim bu borçları kapatmak için bizim evimizi kullanmaya çalışmıştı. Evin tapusunun benim üzerime geçirilmesinin nedeni de buydu. Kocam, babasının bir gün evi elimizden almaya kalkacağını anlamış ve beni korumak için tapuyu benim üzerime yapmıştı.

Fakat dosyanın son sayfasında daha ağır bir gerçek vardı. Kocam, babasının kendisine yaptığı baskılar nedeniyle bir avukatla görüşmüş ve bütün belgeleri güvence altına almıştı. Ölümünden birkaç gün önce de avukatına, eğer kendisine bir şey olursa belgelerin bana teslim edilmesini istemişti. Ölümüyle ilgili hiçbir suçlama yoktu; doktor raporları ani bir kalp rahatsızlığı geçirdiğini gösteriyordu. Ancak kocam, babasının açgözlülüğünün ailemizi parçalayacağını önceden görmüştü.

Kayınpederim bunları okurken başını ellerinin arasına aldı. İlk kez karşımda güçlü ve korkusuz bir adam değil, yaptığı hataların altında ezilen yaşlı bir adam vardı. “Bunları kimseye anlatma,” diye fısıldadı. O an içimde büyük bir öfke yükseldi. Çünkü eşimi kaybettiğim günlerde yanımda olması gereken kişi, çocuklarımın geleceğini elimden almaya çalışmıştı. Ama intikam almakla adalet arasında bir fark olduğunu artık biliyordum

Üsteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz.

Dosyayı kapatıp ona baktım. “Sizden istediğim tek şey var,” dedim. “Bir daha çocuklarımın hayatına zarar vermeyin.” Ardından avukatıma dönüp belgelerin tamamının yasal süreçte kullanılacağını söyledim. Kayınpederim artık geri adım atmak zorundaydı. Ev üzerindeki iddiasından vazgeçti ve daha önce üzerimize yüklediği borçların bir kısmını da kapatmayı kabul etti.

Aylar süren hukuki mücadeleden sonra ev resmen çocuklarımın ve benim güvence altına alındı. O gün kapının önünde durup yıllarca birlikte yaşadığımız eve baktığımda, içimde garip bir huzur hissettim. Eşim yoktu, ama onun son kez beni ve çocuklarını korumak için gösterdiği çabayı anlamıştım. Bana bıraktığı en büyük miras ev değil, zor zamanlarda doğru olanı yapma cesaretiydi.

Kayınpederim ise aylar sonra kapımıza geldi. Elinde eski bir fotoğraf vardı. Fotoğrafta eşim çocukken babasının omzunda oturuyordu. Bana fotoğrafı uzatıp sessizce, “Ben oğlumu kaybettikten sonra onun ailesini de kaybettiğimi şimdi anlıyorum,” dedi. Onu içeri davet etmedim ama fotoğrafı aldım. Çünkü çocuklarımın dedelerini tamamen kaybetmesini de istemiyordum.

Aradan zaman geçti. Kayınpederim çocuklarımla yeniden görüşmeye başladı. Ben ise onunla arama eskisi gibi bir yakınlık koymadım. Güven bir kez kırıldığında eskisi gibi olması kolay değildi. Fakat geçmişin öfkesini çocuklarımın geleceğine taşımamaya karar verdim. Onlara babalarının nasıl bir insan olduğunu, ailesini ne kadar sevdiğini ve son günlerinde onları korumak için neler yaptığını anlattım.

Yıllar sonra evimizin salonunda eşimin fotoğrafının altında otururken çocuklarımın kahkahalarını duydum. O an anladım ki kayınpederimden almam gereken asıl intikam onun acı çekmesini sağlamak değildi. Onun elimizden almaya çalıştığı hayatı yeniden kurmak, çocuklarımı güçlü büyütmek ve eşimin hatırasını kinle değil sevgiyle yaşatmaktı.

Kayınpederim o gün evimizi almak için kapımıza gelmişti. Ama sonunda kaybettiği şey bir ev değil, kendi ailesinin güveniydi. Ben ise kaybettiğimi sandığım her şeyin içinden yeniden ayağa kalkmayı öğrendim. Eşimin bıraktığı o zarfı hâlâ saklıyorum. Çünkü her açtığımda bana aynı şeyi hatırlatıyor: Bazen en büyük intikam, karşındakini yıkmak değil, onun seni yıkmasına rağmen kendi hayatını yeniden kurabilmektir. :::

Reklamlar

Kocam her gece beni ters ili... Devamını oku..

Bunları da İzleyebilirsiniz