ANKARA – Beş yıllık evliydim. Kocam Kerem, kendi işini kurmuş, başarılı bir girişimciydi. İş ortağı ve aynı zamanda çocukluk arkadaşı olan Barış ise neredeyse her akşam evimizdeydi. Birlikte yemek yiyor, iş konuşuyor, bazen sabaha kadar sohbet ediyorlardı. Barış’ı ailemizin bir parçası gibi görüyordum. Ona güveniyordum. Kerem’e de.






