Köyün ağasına kuma olarak gittik ilk geceden bizi Ters i..Devamını oku

İKİ GENÇ GELİN OLARAK KÖYÜN AĞASIYLA EVLENDİK — DAHA İLK GECE YAPTIĞI ŞEY, İKİMİZİN DE O EVLİLİĞE NEDEN SEÇİLDİĞİMİZİ SORGULAMAMIZA NEDEN OLDU…

Benim adım Nare. Yirmi dört yaşındaydım ve hayatım boyunca doğduğum köyün birkaç kilometre ötesine bile doğru düzgün çıkmamıştım.

Yanımda aynı gelin arabasında oturan Suna ise yirmi iki yaşındaydı.

O güne kadar birbirimizi yalnızca uzaktan tanıyorduk.

Fakat o akşam, aynı adamın iki gelini olarak aynı konağın kapısından içeri girecektik.

Evlendiğimiz adam Kadir Ağa idi.

Otuz sekiz yaşında, çevredeki dört köyde arazileri bulunan, herkesin karşısında sesini alçalttığı bir adamdı. Uzun boylu, geniş omuzlu, koyu renk gözleri olan Kadir Ağa’nın adı geçtiğinde kadınlar konuşmayı keser, erkekler ceketlerinin düğmesini iliklerdi.

Onun hakkında türlü söylentiler vardı.

Ama hiçbiri neden aynı gün iki kadınla evlendiğini açıklamıyordu.

Ailelerimize söylediği tek şey şuydu:

“İkisini de ayrı tutmayacağım. İkisinin de hakkı bende birdir.”

Babam borç içindeydi.

Suna’nın ailesinin ise ekinleri o yıl tamamen kurumuştu.

Kimse bunu yüksek sesle söylemese de ikimizin de hayatı, ailelerimizin kurtuluşu karşılığında değiştirilmişti.Düğün sona erdiğinde konağın avlusunda davullar sustu.

Misafirler birer birer dağıldı.

Suna ile yan yana yürürken ellerinin titrediğini gördüm.

Benimkiler de titriyordu.

Üzerimizde ağır gelinlikler, saçlarımızda gün boyu taşımaktan başımızı ağrıtan tokalar vardı.

Konağın üst katına çıktığımızda yaşlı hizmetçi Zehra Hanım bize karşılıklı iki oda gösterdi.

“Bunlar sizin odalarınız.”

Suna şaşkınlıkla bana baktı.

Ben de aynı şeyi düşünüyordum.

Kadir Ağa hangimizin odasına gelecekti?

Zehra Hanım sanki aklımızdan geçeni anlamış gibi gözlerini yere indirdi.

“Bekleyin,” dedi. “Ağa birazdan gelir.”

Odama girdim.

Pencerenin önünde durup nefes almaya çalıştım.

Elbisemin yakası boğazımı sıkıyor gibiydi.

Bir süre sonra kapı hafifçe tıklandı.

Suna’ydı.

“Yalnız kalamadım,” dedi.

Onu içeri aldım.

Yatağın kenarına yan yana oturduk.

İkimiz de birbirimize yabancıydık ama o anda dünyada birbirimizi en iyi anlayan iki kişi bizdik.

“Bize neden ikimizi birden seçtiğini biliyor musun?” diye sordu.

Başımı salladım.

Tam cevap verecekken koridorda ağır adımlar duyuldu.

Suna’nın parmakları koluma kapandı.

Kapı açıldı.

Kadir Ağa içeri girdi.

Üzerindeki düğün kıyafetini değiştirmişti. Beyaz gömleğinin ilk iki düğmesi açıktı. Saçları hafifçe ıslaktı. Gün boyunca kalabalığın içinde mesafeli görünen adam şimdi çok daha yakınımızdaydı.

Ve garip biçimde daha tehlikeli görünüyordu.

Kapıyı arkasından kapattı.

Suna hemen ayağa kalktı.

Ben de kalkmak istedim ama bacaklarım beni dinlemedi.

Kadir önce Suna’ya, sonra bana baktı.

Uzun süre hiçbir şey söylemedi.

Sonra beklemediğimiz bir şey yaptı.

Yatağa yaklaşmak yerine odanın ortasındaki küçük masaya gitti.

Cebinden iki anahtar çıkarıp önümüze bıraktı.

“Bunları alın.”

Suna kaşlarını çattı.

“Neyin anahtarı?”

Odalarınızın.”

Şaşkınlıkla birbirimize baktık.

Kadir Ağa devam etti.

“Bu gece kapılarınızı içeriden kilitleyeceksiniz.”

Sanki söylediklerini yanlış anlamıştım.

“Peki… siz?”

Kadir’in gözleri benimkilere çevrildi.

Bakışındaki ağırlık kalbimin hızlanmasına neden oldu.

“Ben hiçbirinizin odasına girmeyeceğim.”

Suna derin bir nefes verdi.

Ama rahatlamamız uzun sürmedi.

Çünkü Kadir Ağa masaya bir anahtar daha koydu.

Diğerlerinden büyüktü

Üsteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz.

Eski, kararmış, ağır bir anahtar.

“Bu da avlunun arkasındaki taş evin anahtarı.”

Suna sordu:

“Orada ne var?”

Kadir’in yüzündeki ifade değişti.

“Öğrenmenizi istemediğim şeyler.”

İçimde merakla korku birbirine karıştı.

“Öyleyse neden anahtarını bize veriyorsunuz?”

Kadir birkaç saniye sustu.

Sonra bize doğru yaklaştı.

O kadar yakındı ki üzerindeki sabunun ve tütünün birbirine karışmış kokusunu hissedebiliyordum.

Sesi alçaldı.

“Çünkü bu evde sizden bir şey saklamak istemiyorum.”

Suna dudaklarını birbirine bastırdı.

“İki kadınla aynı anda evlenmenin açıklaması da o evde mi?”

Kadir’in çenesi gerildi.

“Evet.”

Bu kez ben ayağa kalktım.

“Bize şimdi anlatın.”

“Hayır.”

“Neden?”

“Çünkü duyduklarınıza inanmayacaksınız.”

Odada sessizlik oldu.

Sonra Kadir dönüp kapıya yürüdü.

Tam çıkacakken arkasına bakmadan konuştu.

“Bir şey daha… Gece yarısından sonra konağın kuzey tarafına gitmeyin.”

Kapı kapandı.

Suna bana döndü.

“Şimdi kesinlikle gideceğiz.”

Normalde böyle bir şeye cesaret edemezdim.

Ama birkaç saat önce hayatımın geri kalanını geçireceğim söylenen adam, düğün gecemizde bana yasaklı bir kapıdan söz etmişti.

Saat gece yarısını geçtiğinde gelinliklerimizi çıkarıp sade elbiseler giydik.

Koridor sessizdi.

Elimizde kandille merdivenlerden indik.

Kuzey taraftaki taş yapı konağa küçük bir geçitle bağlıydı.

Kapısına geldiğimizde büyük anahtarın elimde ağırlaştığını hissettim.

Kilidi açtım.

İçerisi karanlıktı.

Suna kandili kaldırdı.

Duvarlarda eski fotoğraflar vardı.

Onlarca kadın fotoğrafı.

Bazıları gençti.

Bazıları yaşlı.

Bazıları çocuklarını kucaklıyordu.

Suna’nın nefesi kesildi.

“Bunlar kim?”

Odanın ortasında büyük bir masa vardı.

Üzerinde dosyalar duruyordu.

Birini açtım.

Borç kayıtları.

Toprak tapuları.

Kadınların isimleri.

Sonra kendi adımı gördüm.

Nare Karaman.

Altında babamın borcu yazıyordu.

Fakat borcun karşısında büyük harflerle tek kelime vardı:

SİLİNDİ.

Suna başka bir dosyayı açtı.

Onun ailesinin borcunun karşısında da aynı kelime bulunuyordu.

Tam o anda arkamızdan bir ses geldi.

“Size gitmeyin demiştim.”

Kadir kapının önünde duruyordu.

Suna hızla ona döndü.

“Bizi satın aldın mı?”

Kadir’in yüzü sertleşti.

“Hayır.”

“Öyleyse bunlar ne?”

Kadir içeri girdi.

Duvarlardaki fotoğraflara baktı.

“Babamın yaptığı şeylerin kayıtları.”

Kadir’in babası Rıza Ağa yıllar boyunca köyde borç verdiği ailelerin kızlarını zorla evlendirmiş, topraklarına el koymuş ve kendisine karşı çıkanları köyden göndermişti.

Kadir on sekiz yaşında konağı terk etmişti.

Yirmi yıl sonra babası öldüğünde geri dönmüş, kasalarda onlarca aileye ait senet ve tapu bulmuştu.

“İki yıldır hepsini geri veriyorum,” dedi.

Suna hâlâ öfkeliydi.

“Bizimle evlenmen gerekiyordu yani?”

“Hayır.”

İlk kez Kadir’in sesi kırıldı.

“Bu benim hatamdı.”

Bize baktı.

“Köyde borçlarını sildiğim kadınlara ne söylendiğini biliyor musunuz? Benim metresim oldukları söylendi. Yardım ettiğim dul kadınlara başka şeyler söylendi. Sizin aileleriniz de aynı dedikodudan korktu.”

Gerçeği yavaş yavaş anlıyordum.

Kadir evlilik teklif etmişti.

Ama ailelerimiz bunu kurtuluş kabul etmişti.

Kadir ise geleneklerin içinde sıkışmış iki genç kadını koruduğunu sanmıştı.

“Asıl yanlışım,” dedi, “size ne istediğinizi sormamaktı.”

Sonra cebinden iki kâğıt çıkarıp masaya koydu.

İkisi de imzalıydı.

“Yarın sabah isterseniz bu evliliklerin iptali için şehre gideriz. Ailelerinizin borçları yine silinmiş kalacak. Kimse sizi geri dönmeye zorlayamaz.”

Suna şaşkınlıkla baktı.

“Peki gidersek?”

“Size ait olan toprağı da alıp gidersiniz.”

“Ya kalırsak?”

Kadir bu kez bana baktı.

Bakışları yine o garip sıcaklıkla üzerimde durdu.

“Kalmanız benim kararım olmayacak.”

O gece ilk kez ondan korkmadım.

Aramızdaki mesafe hâlâ vardı ama başka bir şeye dönüşmüştü.

Meraka.

Belki biraz çekime.

Belki de ilk kez kendi kararımızı verebilmenin verdiği cesarete.

Ertesi sabah Suna şehirde öğretmenlik yapmak istediğini söyledi.

Kadir ona bir ev kiraladı ve eğitimine devam etmesi için gereken parayı verdi.

Ben ise gitmedim.

Hemen onun karısı gibi yaşamaya da başlamadım.

Altı ay boyunca konağın ayrı bir odasında kaldım.

Kadir bana hiçbir zaman dokunmadı.

Ta ki bir sonbahar akşamı avluda yalnız otururken yanına benim gitmeme kadar.

Elimi masanın üzerinde onun elinin yanına koydum.

“Şimdi,” dedim, “kararı ben veriyorum.”

Kadir bana baktı.

Bu kez yüzünde ağa olarak taşıdığı o sert ifade yoktu.

Yalnızca bir adam vardı.

Parmakları yavaşça benimkilerin arasına girdi.

Ve düğün gecemizde başlaması gerektiğini sandığımız hikâye, aslında o gece başladı.

Çünkü yıllar sonra anladım ki insanı birine bağlayan şey verilen sözler, düğünler ya da kapıya vurulan kilitler değildi.

Gerçek bağ, önüne açık bir kapı konulduğu hâlde kendi isteğinle içeride kalmayı seçebilmekti.

Reklamlar

Köyün ağasına kuma olarak gittik ilk geceden bizi Ters i..Devamını oku

Bunları da İzleyebilirsiniz