400 Doların Arkasındaki Gizli Miras

On beş yıl önce annen, sizi korumak için şirketten ayrılmıştı,” dedi Asaf. “Vefat etmeden önce kalan hisselerini özel bir tröste devretti. Dün itibarıyla bu hisseler tamamen olgunlaştı.”

Elimdeki çekin rakamına baktım. Rakam 400 dolar değil, 400 bin dolardı. Ceren artık okul masrafları için asla endişelenmeyecekti.

Altı ay sonra, Boğaziçi Üniversitesi kampüsünün yeşillikler içindeki avlusunda gün batımı sıcak bir şekilde düşerken hayatım tamamen değişmişti. Asaf’ın desteğiyle tröst fonu kurulmuş, borçlarımız silinmiş ve göl kenarında güneşli bir daireye taşınmıştık. Restorandaki işimden çoktan istifa etmiş, ayrıca kazandığım parayla “Elif Vural Hizmet Çalışanları Dayanışma Fonu”nu kurmuştum. Artık hiçbir garson kira ödemekle kaçak hesapları kapatmak arasında seçim yapmak zorunda kalmayacaktı.

Ceren derslerini tamamlarken yanımıza gelen Asaf, vakfın üç aylık denetim raporunu uzattı. Çalışma hayatında garsonların haksız yere ödemek zorunda kaldığı haksız kesintiler geri alınmış, eski iş yerim Cihangir dahil birçok işletme yasal denetime girmişti. Cihangir’in haksız kesintilerle ilgili geri ödeme çeki bile faiziyle elime geçmişti; onu vakıf ofisinin duvarına çerçeveleyip asmıştım. Nereden nereye geldiğimizin en büyük kanıtıydı bu.

Ceren gülümseyerek yanımıza geldi, akşam yemeği için hep birlikte yürümeye başladık. Altı ay önce 400 dolar hayatta kalma mücadelesiydi; bugün ise ailemizi aydınlığa kavuşturan, başkalarının da karanlıkta kalmasını önleyen bir kıvılcımdı.