6 Yaşındaki kızımı pazarda kaybettim yıllar sonra.. Devamını gör

Zaman geçti. İnsanlar artık “Belki de hayatına devam etmelisin,” demeye başladı. Fakat bir anne için kayıp çocuğunun ardından hayatına devam etmek diye bir şey yoktu.Sadece nefes almayı öğreniyordum.

Defne’nin odasını hiç değiştirmedim. Küçük yatağı, oyuncak ayısı, duvarda asılı pembe çantası olduğu yerde kaldı.Aradan tam on iki yıl geçti.

Defne artık on sekiz yaşında olmalıydı.

Bir sabah pazara gitmem gerekti. Yıllardır özellikle aynı pazara gitmekten kaçınmıştım ama o gün başka çarem yoktu.Kalabalığın arasında yürürken geçmiş bir anda üzerime çöktü.

Çilek tezgâhının önünden geçerken gözlerim doldu.Tam o sırada arkamdan bir kadın sesi duydum.

“Anne, şu çileklerden biraz alalım mı?”

Donup kaldım.Ses bana ait değildi.

Ama kelimeler...

Anne.Yavaşça arkamı döndüm.

Karşımda yaklaşık on sekiz yaşlarında genç bir kız vardı. Elinde bez bir çanta taşıyordu. Yanında yaşlı bir kadın duruyordu.Kızın yüzüne baktığım anda kalbim deli gibi çarpmaya başladı.

Çünkü gözleri...

Defne’nin gözleriydi.

Bunu nasıl açıklayacağımı bilmiyorum.

İnsan bazen birini ilk kez görür ama ruhu onu tanır.

Ben o kızı tanımıştım.

“Defne...” diye fısıldadım.

Genç kız bana şaşkınlıkla baktı.

“Ne dediniz?”

Dizlerimin bağı çözüldü.

“Adın ne?”

Yanındaki yaşlı kadın hemen araya girdi.

“Hanımefendi, neden soruyorsunuz?”

Kız ise gözlerini benden ayırmadan cevap verdi.

“Benim adım Derya.”

Derya...

İçimde bir şey yıkıldı.

“Doğduğunda sana verilen isim bu değildi,” dedim.

Yaşlı kadın bir anda gerildi.

“Bırakın bizi.”

Kız şaşkınlıkla ona döndü.

“Anneanne, ne oluyor?”

Anneanne.

Bu kelimeyi duyduğumda aklıma yıllar önceki bir ayrıntı geldi.

Defne kaybolduğunda pazarın yakınında yaşlı bir kadının bulunduğu söylenmişti. Polis, bazı görgü tanıklarının tarifini almış fakat kadının kimliği hiçbir zaman bulunamamıştı.

Titreyen ellerimle çantamdan telefonumu çıkardım.

Yıllardır sakladığım bir fotoğraf vardı.

Defne'nin altı yaşındaki hâli.

Fotoğrafı genç kıza uzattım.

“Buna bak.”

Derya fotoğrafa baktı.

Sonra yüzüme.

Bir süre hiçbir şey söylemedi.

Ardından kaşlarını çattı.

“Bu... benim.”

Yaşlı kadın bir anda arkasını dönüp gitmeye çalıştı...

Dur!” diye bağırdım.

Pazar yerindeki insanlar bize bakmaya başladı.

Kadın kaçmaya çalışırken genç kız kolundan tuttu.Anneanne, neden kaçıyorsun?”

Kadın cevap vermedi.

Ben ise yıllardır beklediğim o anın gerçekten yaşandığına hâlâ inanamıyordum.

Polis çağrıldı.

Saatler süren sorgulamanın ardından gerçek ortaya çıktı.

Kızım o gün pazarda kaybolmamıştı.Kaçırılmıştı.

Yaşlı kadın, yıllar önce çocuğunu kaybetmişti. Akli dengesi de zamanla bozulmuştu. Defne’yi pazarda tek başına görünce onun kendi kızı olduğuna inanmış, onu başka bir şehre götürmüş ve yıllarca gerçek ailesinden uzak tutmuştu.

Defne’ye başka bir isim vermişti.

Onu kendi torunu gibi büyütmüştü.

Kızım gerçeği öğrendiğinde saatlerce ağladı.Ben de ağladım.

Fakat yıllardır hayalini kurduğum kavuşma, düşündüğüm kadar kolay değildi.

Çünkü karşımda altı yaşındaki küçük kızım yoktu.

On sekiz yaşında, bambaşka bir hayat yaşamış genç bir kadın vardı.

O gece bana sarıldığında kulağıma sadece şu cümleyi söyledi:Anne, seni neden bu kadar uzun süre bulamadım?”

Onu sıkıca kucakladım.

“Sen beni bulmadın kızım,” dedim. “Ben seni hiç aramayı bırakmadım.”

Aylar geçti.

Defne, bana yeniden alışmak için zamana ihtiyaç duydu. Ben de onu geçmişteki küçük kızı olarak değil, şimdi olduğu insan olarak tanımayı öğrendim.

Bir gün birlikte eski pazarın önünden geçtik.

Elimi tuttu.

“Burayı hatırlıyor musun?” diye sordum.

Başını salladı.

“Hayır.”

Gülümsedim.

“Ben her taşını hatırlıyorum.”

Sonra bana sarıldı.

O an anladım ki bazı kayıpların telafisi mümkün değildir.

Kaçırılan yıllar geri gelmez.

Ama insan bazen hayatın kendisine ikinci bir şans verdiğini fark eder.

Kızımı altı yaşında kaybetmiştim.

Onu on sekiz yaşında yeniden buldum.

Ve artık biliyordum:

Bir anne için umut, çocuğunun nerede olduğunu bilmek değildir.

Onu bulacağına inanmayı hiç bırakmamaktır.

6 Yaşındaki kızımı pazarda kaybettim yıllar sonra.. Devamını gör

Bunları da İzleyebilirsiniz