78 YAŞINDAKİ KADIN HAPİSHANEYE GELDİĞİ İLK GÜN,

Çünkü kutunun içindeki şey, o sessiz 78 yaşındaki kadının aslında kim olduğunu ele veriyordu...”Nazan’ın gözleri kutunun içinde duran küçük madalyaya kilitlendi.

Paslanmış gibi duran, kenarları aşınmış eski bir devlet madalyasıydı bu. Üzerinde yıllar önce verilmiş bir isim ve hemen altında küçük harflerle yazılmış bir unvan vardı.

Neriman Karaca — Emekli Ceza İnfaz Kurumu Müdürü.

Nazan bir anda yaşlı kadının yakasından elini çekti.

Yanındaki iki mahkûm ne olduğunu anlamaya çalışırken Neriman ağır ağır doğruldu. Dizleri titriyordu. Yanağında tokadın izi vardı. Dudak kenarından ince bir kan sızıyordu.

Ama yüzündeki korku değişmişti.

Az önceki ürkek bakışların yerini derin bir sakinlik almıştı.

Nazan’ın yüzü bembeyaz kesildi.Sen…” dedi güçlükle. “Sen o Neriman Karaca mısın?”

Avludaki birkaç yaşlı mahkûm bu ismi duyunca birbirine baktı.

Arka taraftan bir kadın fısıldadı:

“Ben bu ismi duydum.”

Bir başkası hemen ona döndü.

“Nereden?”

“Annemden. Yıllar önce kadın cezaevlerinde görev yapan bir müdür varmış. Mahkûmlara insan gibi davranılması için bütün düzeni değiştiren kadın…”

Nazan öfkeyle arkasına döndü.

“Kes sesini!”

Ama artık çok geçti.

Fısıltılar avluya yayılmaya başlamıştı.

Neriman yere düşen mendilini aldı. Sonra küçük kutuyu kapattı ve çantasına koydu.

Nazan hâlâ ona bakıyordu.

“Kimsin sen gerçekten?” diye sordu.