78 YAŞINDAKİ KADIN HAPİSHANEYE GELDİĞİ İLK GÜN,

Neriman devam etti.

“Ben kırk yıl önce bu sistemin içinde çalıştım. Bazı şeyleri değiştirdiğimi düşündüm. Sonra emekli oldum, evime gittim ve her şeyin iyiye gittiğine inandım. Bugün buraya geldiğimde yanıldığımı gördüm.”

Avluda kimse hareket etmiyordu.

Fikret araya girdi.

“Bunları içeride konuşalım.”

Neriman başını salladı.

“Hayır. Herkes duysun.”

Nazan sinirlendi.

“Sen niye buradasın peki? Madem bu kadar düzgün birisin, hapishanede ne işin var?”

Bu soru herkesi meraklandırmıştı.

Neriman birkaç saniye sustu.

Sonra derin bir nefes aldı.

“Torunum yüzünden.”

Nazan şaşırdı.

Neriman’ın sesi titremeye başladı.Torunum iki yıl önce yanlış insanlara borçlandı. Onu kurtarmak için evimi sattım. Yetmedi. Bana bazı evraklar getirdi. ‘Sadece imza at, babaanne,’ dedi. Ben de ona güvendim.”

Gözleri doldu.

“Meğer sahte şirketler üzerinden para aktarılıyormuş. İmzam kullanılmış. Mahkemede gerçeği anlattım ama belgelerde benim imzam vardı. Torunum kaçtı. Ben ise suç ortağı olarak ceza aldım.”

Avluda birkaç kişi başını eğdi.

Nazan bile bir şey söylemedi.

Neriman devam etti.

“İnsan bazen bütün hayatını doğru yaşayabilir. Ama sevdiği birine yanlış yerde güvenir ve bedelini ağır öder.”

Bu sözlerden sonra gardiyanlar Nazan ve yanındaki iki kadını disiplin bölümüne götürdü.

Fakat olay bununla bitmedi.

O gece Neriman koğuşunda sessizce yatağında otururken kapı açıldı.

İçeri Nazan girdi.

Neriman şaşkınlıkla ayağa kalktı.

“Neden buradasın?”

Nazan elindeki küçük poşeti yatağın üzerine bıraktı.

İçinde Neriman’ın avluda yere saçılan eşyaları vardı.

Tarak.